Jaki jest twój ulubiony moment Merit?

Moje ulubione wspomnienie z Merit pochodzi z jesieni 2009 roku. Jako uczeń drugiego roku liceum po raz pierwszy grałem jako dyrygent w orkiestrze. Grałem solo na klarnecie w Uwerturze Verdiego do „La Forza del Destino”. Nigdy nie zapomnę radosnego, nerwowego uczucia, które towarzyszyło mi, gdy harfa nuciła swój akompaniament, i skupiłem się, by zagrać swoją partię z tak wielkim mistrzostwem technicznym i ekspresją, na jakie mnie było stać. Gdy w Gottlieb Hall zabrzmiały ostatnie nuty utworu, ówczesny dyrygent Robert Hasty uśmiechnął się i gestem wskazał na mnie, bym docenił moje solo. Wstałem przy gromkich brawach i nie mogłem przestać się uśmiechać. Przez resztę mojej kariery muzycznej goniłem za tym radosnym uczuciem, które powtarzało się kilkakrotnie podczas moich doświadczeń grania w radiu lub w Gottlieb Hall lub z moimi kolegami na próbach. Moje doświadczenie w Merit było niezapomniane i czuję się zaszczycony, że mogę je teraz przekazać dalej jako przewodniczący rady stowarzyszonej.